Sayın Elitaş'a Açık Mektup
AK Parti Genel Başkanvekili Sayın Mustafa Elitaş, dün Kayseri’ye geldi. Şehirde çeşitli ziyaretlerde bulundu, birtakım görüşmeler gerçekleştirdi.
Aldığım bilgiler doğruysa bugün saat 13.00 sıralarında belediye başkanları, milletvekilleri ve parti teşkilatlarının katılımıyla kapsamlı bir değerlendirme toplantısı yapılacak.
Elbette bu toplantıda nelerin konuşulacağını, hangi meselelerin gündeme geleceğini, kimlerin ne söyleyeceğini bilmiyorum. Ancak yıllardır Kayseri’nin siyasi ve toplumsal gündemini takip eden bir gazeteci olarak, geçmişte yaşananlardan hareketle bazı tahminlerde bulunabiliyorum.
Bu nedenle Sayın Elitaş’a, bir Kayserili ve bu şehrin meselelerini kendine dert edinmiş bir gazeteci olarak birkaç hususu hatırlatmak istiyorum. Amacım kimseyi suçlamak, kimseyi hedef göstermek ya da birilerini rahatsız etmek değil.
Tam tersine...
Artık bazı gerçeklerle yüzleşilmesini, sorunların üzerinin örtülmesi yerine çözüm yollarının aranmasını istiyorum.
Çünkü bu şehir hepimizin.
Ve Kayseri’nin artık kaybedecek zamanı yok.
Sayın Elitaş,
Muhtemeldir ki bu toplantıda konu bir şekilde Kayseri basınına da gelecektir.
Belki bazı gazetecilerden şikâyet edilecek, belki yazılan haberlerden duyulan rahatsızlıklar dile getirilecek, belki de eleştirel yayın yapan basın kuruluşları üzerinden değerlendirmeler yapılacaktır.
Bunların hepsi mümkün.
Ancak ben sizin yerinizde olsam, meseleye biraz daha farklı bir pencereden bakardım.
Öncelikle şu soruyu sorardım:
“Yıllardır bu şehirde yerel yönetim sorumluluğunu taşıyoruz. Peki, basınla ilişkilerimiz neden hâlâ sağlıklı, güvene dayalı ve kurumsal bir zemine oturmadı?”
Ardından bir başka sorunun cevabını arardım:
“Bizden” olarak görülen, çeşitli şekillerde desteklenen, yakın ilişkiler kurulan bazı basın kuruluşları neden ihtiyaç duyulduğunda yapılan hizmetleri kamuoyuna anlatmakta, ortaya konulan eleştirilere somut cevaplar vermekte yetersiz kalıyor?
Dahası, kamu kaynaklarıyla yapılan tanıtım, reklam ve diğer harcamalarda nasıl bir ölçü gözetiliyor? Bu ilişkilerde şeffaflık, hakkaniyet ve kamu yararı ne kadar esas alınıyor?
Bence bunların sorgulanması gerekir.
Çünkü basınla ilişki kurmak başka, basını yalnızca kendisini alkışlayan bir yapı olarak görmek başkadır.
Gazetecilik, birilerinin hoşuna giden haberleri yazma mesleği değildir.
Gazetecilik gerektiğinde sorar, sorgular, eleştirir ve kamu adına hesap ister.
Elbette gazetecinin de sorumluluğu vardır. Her iddia araştırılmalı, her haber doğrulanmalı, kişilik haklarına saygı gösterilmeli ve kimse haksız yere itham edilmemelidir.
Ama aynı hassasiyet siyasetçiler için de geçerli olmalıdır.
Eleştiriden rahatsız olmak yerine, eleştirinin nedenini anlamaya çalışmak gerekir.
Hatta ben sizin yerinizde olsam, sürekli şikâyet edilen o gazetecilerin gündeme taşıdığı bilgilerin kaynağını da sorgulardım.
Acaba bu bilgiler neden kurumların içinden dışarıya taşıyor?
Neden bazı partililer veya yöneticiler, sorunlarını kendi aralarında konuşup çözmek yerine gazeteciler aracılığıyla gündeme getirmeyi tercih ediyor olabilir Eğer böyle bir durum varsa, asıl sorun haberi yazan gazetecide mi, yoksa kurumların içinde kaybolan güven duygusunda mı?
İşte üzerinde düşünülmesi gereken mesele budur.
Sayın Elitaş,
Muhtemelen toplantıda MHP Kayseri Milletvekili Sayın Baki Ersoy’un ismi de gündeme gelecektir.
Çünkü Baki Ersoy’un Kayseri’deki siyasi gündemde görünür bir yeri olduğu ortada.
Ancak ben sizin yerinizde olsam, bu durumu bir siyasi rekabet meselesi olarak değerlendirmekle yetinmezdim.
Önce şu soruyu sorardım: “Baki Ersoy ne yapıyor da biz yapamıyoruz? Hangi boşluğu dolduruyor, hangi beklentiye karşılık veriyor?”
Bir siyasetçinin toplumda karşılık bulmasını yalnızca siyasi söylemleriyle açıklamak yeterli değildir.
Vatandaşın derdine ne kadar dokunduğuna, ulaşılabilir olup olmadığına, sorunlara nasıl yaklaştığına da bakmak gerekir.
Baki Ersoy’un adının şehirde sıkça konuşulmasının nedenleri üzerinde dururdum.
İnsanlar neden onun ismini telaffuz ediyor?
Neden bazı meselelerde ondan girişim bekliyor?
Bu ilginin arkasında nasıl bir siyasi iletişim ve vatandaşla ilişki biçimi bulunuyor?
Bunları araştırırdım.
Elbette her siyasi aktörün çalışması, başarısı ve eksikliği kendi içinde objektif biçimde değerlendirilmelidir.
Ama şunu da unutmamak gerekir:
Siyasette başkasının neden öne çıktığını tartışmaktan daha önemli olan, kendinizin neden yeterince öne çıkamadığını sorgulayabilmektir.
Vatandaşın gönlüne giden yol, rakibin görünürlüğünden şikâyet etmekten değil, vatandaşın beklentilerine karşılık verebilmekten geçer.
Gelelim belki de en önemli meseleye...
Sayın Elitaş,
Ben sizin yerinizde olsam, AK Parti’nin Kayseri’deki kendi iç ilişkilerini de samimiyetle masaya yatırırdım.
Milletvekilleri arasında, belediye başkanları arasında, teşkilat kademelerinde zaman zaman gündeme gelen görüş ayrılıklarının nedenlerini sorgulardım.
Neden ortak meselelerde ortak bir duruş sergilemekte zorlanılıyor?
Neden zaman zaman kişisel hesapların, kırgınlıkların ve siyasi rekabetin hizmet anlayışının önüne geçtiği yönünde bir görüntü oluşuyor?
Neden aynı siyasi çatı altında bulunan insanlar birbirlerinin başarılarını sahiplenmek yerine zaman zaman birbirleriyle yarışıyor izlenimi veriyor?
Bunlar yalnızca bir partinin iç meselesi değildir.
Çünkü iktidar partisinin kendi içindeki uyum ya da uyumsuzluk, doğrudan şehrin yönetimine ve hizmetlerin niteliğine yansır.
Ben sizin yerinizde olsam, herkesin gözünün içine bakarak şöyle derdim:
“Arkadaşlar, sizin derdiniz nedir?
Bu millet size güvendi, oy verdi, sorumluluk verdi.
Partiniz size önemli makamlar, görevler ve imkânlar sundu.
Peki, bütün bunların karşılığını vatandaşın hayatını kolaylaştırarak mı veriyorsunuz, yoksa kendi aranızdaki çekişmelerle mi vakit kaybediyorsunuz?
Bu şehir sizden kavga değil, hizmet bekliyor.
Bu şehir sizden ayrışma değil, dayanışma bekliyor.
Bu şehir sizden mazeret değil, çözüm bekliyor.”
Çünkü siyaset, makam sahibi olmak kadar o makamın hakkını verebilme meselesidir.
Makamlar kalıcı değildir ama o makamlarda yapılanlar da yapılmayanlar da hafızalarda kalır.
Sayın Elitaş,
Ben o toplantıda yalnızca siyasi meseleleri de konuşmazdım.
Kayseri’nin ekonomisini, sanayisini, ticaretini, istihdamını ve geleceğini de bütün açıklığıyla masaya yatırırdım.
Örneğin, ekonomik sıkıntılar yaşayan, üretimini azaltmak zorunda kalan veya faaliyetlerini sonlandıran işletmelerin durumunu araştırırdım.
Varsa kapanan fabrikaların neden kapandığını, işini kaybeden insanların hangi sıkıntılarla karşı karşıya kaldığını, yeni yatırımların önündeki engelleri sorgulardım.
Bir zamanlar girişimciliği, üretimi ve ticari cesaretiyle Türkiye’ye örnek gösterilen Kayseri’nin rekabet gücünü daha da artırmak için neler yapılması gerektiğini konuşurdum.
Gençlerimize bu şehirde nasıl bir gelecek sunduğumuzu sorardım.
Üniversiteyi bitiren bir gencin iş bulma umudunu, bir esnafın ayakta kalma mücadelesini, bir sanayicinin yatırım yaparken karşılaştığı güçlükleri dinlerdim.
Çünkü kalkınma yalnızca açılış törenlerinde kurdele kesmekle ölçülmez.
Kalkınma, bir gencin kendi şehrinde geleceğini kurabilmesiyle, bir işçinin evine huzurla ekmek götürebilmesiyle, bir esnafın yarınından emin olabilmesiyle ölçülür.
Aynı şekilde ticaret ve sanayi odalarımızın, meslek kuruluşlarımızın, sivil toplum örgütlerimizin şehir meselelerindeki etkinliğini de sorgulardım.
Bu kurumlar gerçekten temsil ettikleri insanların sorunlarına yeterince sahip çıkıyor mu?
Kayseri’nin geleceğine ilişkin güçlü fikirler ve projeler ortaya koyabiliyor mu?
Yoksa zaman zaman kurumsal sorumlulukların yerini kişisel ilişkiler ve dar çevrelerin beklentileri mi alıyor?
Bu soruları sormak, o kurumları küçümsemek değildir.
Aksine, onlardan daha fazlasını beklediğimizin göstergesidir.
Çünkü Kayseri gibi köklü bir şehirde sivil toplumun sessizliği de en az siyasetin eksiklikleri kadar üzerinde düşünülmesi gereken bir meseledir.
Bir başka önemli başlık da kamu kurumları...
Ben sizin yerinizde olsam, kamu kurumlarının performansını da ciddi biçimde değerlendirirdim.
Vatandaşın işi ne kadar sürede çözülüyor?
Kurumlar arasında yeterli koordinasyon var mı?
Yöneticiler sorunları yerinde tespit ediyor mu?
Yapılan çalışmalar gerçekten vatandaşın hayatına dokunuyor mu, yoksa bazı faaliyetler yalnızca görünür olmakla mı sınırlı kalıyor?
Şunu kabul etmek gerekir:
Bir kurumun başarısı, düzenlediği programların sayısıyla veya sosyal medya hesaplarında paylaştığı fotoğraflarla ölçülemez.
Asıl başarı, kapısından içeri giren vatandaşın derdine ne ölçüde çare olabildiğiyle ölçülür.
Bence bütün kamu yöneticilerinin kendilerine sorması gereken soru budur.
Şimdi bazıları haklı olarak sorabilir:
“Peki, toplantıda bütün bunların konuşulacağını nereden biliyorsun?”
Bilmiyorum.
Zaten bildiğimi de iddia etmiyorum.
Ama bildiğim başka bir şey var.
Biz Kayseri’de yıllardır benzer meseleleri konuşuyoruz.
Benzer şikâyetleri dinliyor, benzer tartışmalara şahit oluyor, benzer sorunların etrafında dönüp duruyoruz.
Toplantılar yapılıyor.
Değerlendirmelerde bulunuluyor.
Birlik ve beraberlik mesajları veriliyor.
Güzel temenniler dile getiriliyor.
Ama vatandaşın günlük hayatına dokunan bazı temel sorunlar, bütün bu görüşmelere rağmen gündemdeki yerini koruyor.
İşte beni asıl düşündüren de bu.
Neden aynı meseleleri defalarca konuştuğumuz hâlde kalıcı çözümler üretmekte zorlanıyoruz?
Bana kalırsa cevabı çok karmaşık değil.
Çünkü bazen sorunların kendisiyle yüzleşmek yerine, sorunları dile getirenlerle uğraşmayı tercih ediyoruz.
Bazen eleştiriyi düşmanlık, farklı düşünceyi karşıtlık, uyarıyı da rahatsızlık olarak algılıyoruz.
Bazen yanlışlarımızı kabul etmenin bizi küçülteceğini düşünüyoruz.
Oysa tam tersi...
Bir yöneticiyi büyüten, hiç hata yapmaması değil; hatasını görebilmesi ve düzeltebilmesidir.
Bir siyasetçiyi güçlü kılan, çevresindeki herkesin kendisini alkışlaması değil; gerektiğinde kendisine doğruları söyleyebilen insanları da dinleyebilmesidir.
Ve bir şehri ileriye taşıyan, sorunların konuşulmaması değil; sorunların cesaretle, samimiyetle ve ortak akılla çözülmesidir.
Sayın Elitaş,
Kayseri sizin de şehriniz, bizim de...
Bu şehrin sokaklarını, insanını, siyasi yapısını ve beklentilerini yakından tanıyorsunuz.
Yıllardır siyasetin içindesiniz. Önemli görevler üstlendiniz, ciddi tecrübeler edindiniz.
Dolayısıyla Kayseri’nin meselelerine yalnızca uzaktan bakan bir siyasetçi değilsiniz.
Bu nedenle sizden beklenti de doğal olarak yüksek.
Ben isterim ki yapılacak toplantılarda yalnızca kimin ne söylediği, kimin hangi gazeteciye kızdığı, kimin hangi siyasetçiden rahatsız olduğu konuşulmasın.
Biraz da vatandaşın neden rahatsız olduğu konuşulsun.
Biraz da gençlerin neden gelecek kaygısı taşıdığı, esnafın neden zorlandığı, sanayicinin neden endişelendiği, kurumların neden daha güçlü iş birliği yapamadığı konuşulsun.
Ve hepsinden önemlisi, bu toplantıların sonunda somut bir yol haritası ortaya çıksın.
Hangi sorun için kim sorumluluk alacak?
Hangi mesele ne zaman çözülecek?
Vatandaş yapılan çalışmaların sonuçlarını nasıl görecek?
Bunlar belli olsun.
Çünkü Kayseri’nin yeni bir fotoğraf karesinden, yeni bir temenni cümlesinden, yeni bir birlik beraberlik açıklamasından çok daha fazlasına ihtiyacı var.
Kayseri’nin samimiyete, ortak akla, güçlü iradeye ve sonuç üreten bir yönetim anlayışına ihtiyacı var.
Son sözüm de şu olsun:
Sayın Elitaş, bir toplantıda herkesin konuşması önemli değildir. Önemli olan, bugüne kadar söylenemeyen doğruların da konuşulabilmesidir.
O masada birileri gazetecileri, birileri siyasi rakiplerini, birileri başka kurumları eleştirebilir.
Ama asıl cesaret, herkesin dönüp kendisine de şu soruyu sorabilmesidir:
“Peki, bütün bunlar yaşanırken ben neredeydim, benim sorumluluğum neydi?”
İnanın, bu soru samimiyetle sorulup cevabı da aynı samimiyetle verilirse, Kayseri için gerçek değişimin kapısı aralanabilir.
Çünkü mesele kimin haklı çıktığı değil, Kayseri’nin ne kazandığıdır.
Mesele kimin daha çok konuştuğu değil, kimin daha çok sorumluluk aldığıdır.
Ve mesele kimin güçlü olduğu değil, bu şehrin ne kadar güçlü olabildiğidir.
Unutmayalım ki bazen bir şehrin kaderini değiştiren şey, yapılan uzun toplantılar değil; o toplantılarda sorulmaya cesaret edilen doğru sorulardır.
Kalın sağlıcakla...



